‌‌عدم دسترسی دانش‌آموزان کم‌برخوردار به وسایل آموزشی هوشمند

۱۵ آذر ۱۴۰۰ | ۱۰:۳۴ کد : ۳۸۸۶۹ دیدگاه
‌‌عدم دسترسی دانش‌آموزان کم‌برخوردار به وسایل آموزشی هوشمند

آموزش آنلاین، فقر آموزشی در ایران را تشدید کرد
هادی خانیکی، استاد علوم ارتباطات،

اینکه در دو سال گذشته در حوزه آموزش چه اتفاقی افتاد، بحثی بسیار طولانی را طلب می‌کند. من در اینجا از حوزه ارتباطات و نسبتی که ویروس و وب پیدا کردند، به مسئله نگاه می‌کنم؛ یعنی کرونا شکل ارتباطات را تغییر داد و ما را به ظرفیت‌های مجازی متوجه کرد و با وضعیتی که آموزش و پرورش در ایران یا جوامع نظیر ما داشت (هم در بُعد زیرساختی یعنی فراهم‌کردن امکاناتی برای ارتباط و هم در بُعد آموزشی و ارتباطی) جامعه ما را به شرایطی پرتاب کرد که هنوز برایش آماده نبودیم. در واقع ویروس کرونا حکم به سازگاری و تغییر را برای جامعه ما داد؛ یعنی اینکه ما بفهمیم در معرض یک تغییر پردامنه قرار گرفته‌ایم و از مهارت فناورانه که داریم، استفاده کنیم و به‌تدریج این فرصت و تهدیدهای فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی و حتی سیاسی و سازمانی را درک کنیم
من از جنبه‌هایی از تغییر یاد می‌کنم که دانش‌آموزان و معلمان و خانوده‌ها در این دوران درگیر آن شدند. آموزش و پرورش به دلایل مختلف در ایران از خیلی از تغییرات ناگزیری که مربوط به فناوری یا تحولات اجتماعی و فرهنگی و علمی است، عقب‌تر بود. مدرسه به نسبت سایر نهادها کمتر خودش را با این الزامات سازگار کرده بود. دلیل آن هم ترس یا هراسی بود که از دسترسی به امکانات جدید ارتباطی و اطلاع‌رسانی وجود داشت. تلفن‌های همراه چیزی بود که بچه‌ها از آن پرهیز داده می‌شدند و مدرسه در سازمان خودش نسبت به آن حساس بود و این پرتاب‌شدن باعث شد که تلفن همراه به‌عنوان دستگاه جدیدی که منبع و منشأ تغییرات بود، پذیرفته شود
الزامات ناشی از پاندمی در ابتدا فرصت‌هایی را پیش‌روی ما قرار داد که قطعا آن فرصت‌ها را می‌شناسیم. به‌عنوان مثال با همه ضعف‌هایش شبکه شاد را ایجاد کرد. از طرفی والدین و به‌ویژه مادرها همراه با فرزندان‌شان وارد چرخه آموزش شدند. معلمان مهارت‌های بیشتری را یاد گرفتند و شبکه‌هایی را شکل دادند و حتی اقدامات نیکوکارانه و خیرخواهانه در شکل جدیدی تعریف شد؛ اما در برابر همه اینها تهدیدهایی هم شکل گرفت که مهم‌ترینش افت سطح آموزش و فراتر از آن تضعیف یا تعطیل یا تعلیق روابط اجتماعی دانش‌آموزان و رابطه‌شان با محیط و معلم بود. مدرسه‌های خالی و آن فشار عاطفی و روانی و اجتماعی که از این تعطیلی یا تعلیق روابط شکل گرفت، مدرسه را از آن رسالت تعریف‌شده دور کرد. مهم‌ترین تعریفی که یونسکو برای نهاد مدرسه و دانشگاه دارد، بالارفتن سطح آموزش و مهارت از یک سو و از سوی دیگر تربیت شهروندی و یادگرفتن شیوه و سبک زندگی و ورود به آن و توانمندی دانش‌آموزان در زندگی و مسائل اجتماعی و تعمیق ارتباطات است. حداقل در این آموزش این دو نقش دوم و سوم یعنی آموزش شهروندی و پرورش و بالا‌بردن قدرت فهم از محیط و توانش ارتباطی لطمات جدی خورد

text to speech icon

نظر شما :